Zdrowie

Jednym z największych osiągnięć w leczeniu zakażeń HIV jest leczenie u kobiet w ciąży. Przed rozpoczęciem leczenia przeciwwirusowego, ryzyko przeniesienia wirusa HIV z zakażonej matki na noworodka wynosi ok. 25% -35%. Pierwszy duży postęp w tej dziedzinie razem z wynikami badania podają ZDV po pierwszym trymestrze ciąży, a następnie dożylnie w trakcie kontrolnych badań, a następnie po dostarczeniu do noworodka do sześciu tygodni. Badanie tego zabiegu wykazały zmniejszenie ryzyka przeniesienia się na mniej niż 10%. Mimo, że mniej jest danych z silniejszymi kombinacji leków, doświadczenia kliniczne wskazują, że ryzyko przeniesienia może być mniejsza niż 5%. Obecne zalecenia są doradzanie zakażonym kobietom ciężarnym, dotyczące zarówno znanych skutków ubocznych leczenia przeciwwirusowego na płód i obiecujących wyników badań klinicznych z silnym lekiem wykorzystanym w terapii w zapobieganiu przenoszenia. W ostatecznym rozrachunku jednak, kobiety w ciąży z HIV powinny być traktowane w zasadzie tak samo jak reszta kobiet z HIV.

Wyjątkiem jest pierwszy trymestr, gdy leczenie jest kontrowersyjne, i unikanie niektórych leków, które mogą spowodować większe zagrożenie dla płodu poprzez podniesienie toksyczności, do takich lekarstw należa te z grupy EFV.
Wszystkie zakażone HIV kobieyt w ciąży powinny być prowadzone przez ginekologa z doświadczeniem w kontaktach z kobietami zakażonymi HIV. Taka sytuacja wymaga zachowania maksymalnych środków ostrożności, aby zminimalizować ryzyko przeniesienia wirusa HIV. Ponadto, ryzyko wiąże się z możliwością wykonania planowanego cesarskiego cięcia (C-punkt) wówczas wszystkie szczegóły powinny być przedyskutowane, szczególnie u tych kobiet gdzie nie ma pęłnej kontroli nad zakażeniem HIV, również w takich sytuacjach gdzie ryzyko przeniesienia może zostać zwiększone. Należy unikać karmienia piersią, ponieważ jest to jedna z możliwych dróg przeniesienia się zakażenia.

Po pierwsze, nie ma dowodów, że osoby zakażone HIV mogą być wyleczone przez obecnie dostępne terapie. W rzeczywistości osoby, które są leczone dostępnymi lekami przez wiele lat i wielokrotnie stwierdzono, że nie ma wirusa w ich krwi to doświadczenie mówi że jest możliwość szybkiego odbicia się i zwiększenia liczby cząstek wirusowych, gdy terapia zostanie przerwana. W związku z tym decyzję o rozpoczęciu leczenia musi być zrównoważenie ryzyka w porównaniu do korzyści z leczenia.

Ryzyko związane z leczeniem tych krótko-i długoterminowych skutków ubocznych leków, opisanych w dalszej części, jak również możliwość, że wirus będzie odporny na leczenie, które mogą ograniczyć możliwości leczenia w przyszłości.
Ważnym powodem, że HIV się rozwija jest to, że u pacjenta nie udaje się prawidłowo po wyznaczonym leczeniu utrzymać stężenia, na przykład, nie stosując leków w odpowiednim czasie. Jeśli wirus pozostaje zauważalny w danym schemacie, odporność na końcu będzie się rozwijać. Rzeczywiście, z niektórych leków, odporność może rozwinąć się w ciągu kilku tygodni, na przykład z lamiwudyną (Epivir, 3TC), emtrycytabina (Emtriva, FTC) oraz leków w klasie analogicznej nonnucleoside odwrotnej transkryptazy (NNRTI), takich jak newirapinę (Viramune, NVP), delawirdynę (Rescriptor, DLV) i efawirenzu (Sustiva, EFV).

Tak więc, jeśli te leki są stosowane jako część kombinacji leków, które nie eliminuje wirusa do niewykrywalnego poziomu, obniżenie odporności na szybki rozwój i leczenie traci skuteczność. W przeciwieństwie do HIV staje się odporne na niektóre inne leki, takie jak zydowudyny (Retrovir, AZT), stawudyna (Zerit, D4T) oraz inhibitory proteazy (PI) w ciągu miesięcy. W rzeczywistości, dla niektórych PI, których skutki są większe, dając im w połączeniu z PI, rytonawir (Norvir, RTV) do opóźnienia ich przyswojenia przez organ, opór wydaje się być znacznie opóźniony. Leki te są bardziej szczegółowo omówione w dalszych częściach, ale ważne jest, aby pamiętać, że gdy rozwija się odporność na jeden lek, często prowadzi do oporności na inne leki związane z tzw oporności krzyżowej.

Czas od zakażenia HIV do rozwoju AIDS bywa różny u różnych osób i przebiega inaczej. Czasami u niektórych osób rozwój powikłań HIV, które przekształcają się w  AIDS odbywa się w ciągu roku, podczas gdy inne osoby pozostają zupełnie bez objawów, czasami aż 20 lat od czasu infekcji wirusem HIV. Jednak czas do rozwoju choroby od początkowego zakażenia do AIDS wynosi zwykle około ośmiu do 10 lat. Powodem, dla którego ludzie doświadczają tak różnych okresów rozwoju jest przedmiotem intensywnych badań klinicznych.

Jakie badania laboratoryjne używane do monitorowania osób zakażonych wirusem HIV?

Dwa rodzaje badania krwi są rutynowo stosowane do monitorowania osób zakażonych wirusem HIV. Jeden z tych testów, który zlicza liczbę komórek CD4, ocenia stan układu odpornościowego. Drgugi test, który określa tzw wirusa, bezpośrednio sprawdza obecność wirusa we krwi.

U osób nie zakażonych wirusem HIV, CD4 we krwi jest zwykle powyżej 400 komórek na mililitr sześciennych (mm3) krwi. U osób zakażonych wirusem HIV, zwykle jest większe ryzyko powikłań, a liczba komórek CD4 wynosi mniej niż 200 komórek w mm3. Na tym poziomie komórek CD4, układ odpornościowy nie funkcjonuje właściwie i jest uważany za przygaszony. Spadek liczby komórek CD4 oznacza, że jest się zakażonym wirusem HIV. W ten sposób niewielka sygnały komórek CD4, że osoba jest na ryzyko jednej z wielu zakażeń nietypowych (tzw. zakażenia oportunistyczne), które występują w przypadku osób z obniżoną odpornością. Dodatkowo, rzeczywista liczba komórek CD4 wskazuje, jakie konkretne leczenie powinno być rozpoczęte do zapobiegania tym zakażeniom. Dlatego tak ważne jest wykonywanie testów kiedy mamy przesłanki że mogliśmy zachorować lub mieć kontakt z osobą, która jest nosicielem wirusa HIV. Nawet jeżeli cofniemy się w czasie to ja widać pełny rozwój choroby czasem następuje nawet po 10 latach, a w skrajnych przypadkach po 20. Czyli możliwość rozwoju choroby jest bardzo długa i koniecznie należy uważać zwłaszcza na przypadkowe kontakty seksualne, bo możemy być nieświadomymi nosicielami przez wiele lat.

Co dzieje się po zetknięciu się z krwią lub wydzieliną z narządów płciowych osoby zakażone wirusem HIV? Jakie są objawy infekcji HIV?
Ryzyko przeniesienia wirusa HIV, występującego po potencjalnym narażeniu na płyny jest słabo zdefiniowane. Największe ryzyko jest podczas aktywności seksualnej, zwłaszcza stosunek analny bez prezerwatywy. W tym przypadku ryzyko zakażenia może być wysokie, jak 3% -5% dla każdej grupy. Ryzyka jest prawdopodobnie mniejsze przy stosunku do pochwy ale bez prezerwatywy, a tym bardziej podczas seksu oralnego bez kondoma. Pomimo że nie ma jasnej informacji co jest niebezpieczne ludzie powinni uważać zawsze.
W ciągu dwóch do sześciu tygodni od kontaktu, większość osób zakażonych będzie miał pozytywny test na obecność przeciwciał HIV, przy czym prawie wszystkie pozytywne są po sześciu miesiącach. Badania stosowane najczęściej do diagnostyki zakażeń wirusem HIV, o których mowa w ELISA. Jeśli stwierdzi się podczas badania ELISA przeciwciała HIV, obecność przeciwciał jest potwierdzona przez test o nazwie Western blot. Istnieje co najmniej kilka szybkich testów przeciwciał, które mogą być wykonywane na krwi lub śliny i przedstawienie wstępnych wyników jst możliwe w ciągu 20 minut. Badania te są dość dokładne, ale również muszą być potwierdzone Western blot. W tej chwili uznaje się, że około 20% osób zakażonych wirusem HIV w Stanach Zjednoczonych nie są świadomi tego, że są zarażone, głównie w wyniku tego że, nie były testowane. We wrześniu 2007 r., Centers for Disease Control and Prevention zalecił badania przeciwciał HIV wykonywane w ramach rutynowej opieki dla osób prywatnych, każdy się może udać do lekarza bez podania przyczyny. Rząd ma nadzieję, że ta strategia wpłynie na  zmniejszenie liczby zakażonych osób, które nie wiedzą o ich statussie choroby, reforma ta ma na celu zarówno nakłonienie ich do opieki medycznej jak i wcześniej do profilaktyki, oraz mają się dowiedzieć jak mogą zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby na innych.

Najlepszym sposobem uniknięcia zarażenia jest abstynencja seksualna od seksu do czasu gdy pewne jest, że żaden z partnerów w monogamicznym związku nie jest zakażony wirusem HIV. Ponieważ test przeciwciał HIV może trwać nawet do sześciu miesięcy po kolejnym pozytywnym teście, partnerzy musieliby odczekać 6 miesiecy żeby mieć pewność.

Jeśli abstynencja jest wykluczona, kolejna najlepsza metoda to korzystanie z prezerwatyw. Wiąże się to z wprowadzeniem zabezpieczenia przy pomocy gumki na penisa, kondona stosuje się aby uniknąć narażenia na przedwczesny wytrysk płynów, które zawierają bakterie zakażonych HIV. Na seks oralny, prezerwatywy powinny być wykorzystywane do fellatio (ustnego kontaktu z penisem) i prezerwatywa dla kobiet (dental tamy) na cunnilingus (ustnego kontaktu z obszaru pochwy). Tamy jest to dentystycznych kawałek lateksu, który zapobiega wydzielinie pochwowej i ogranicza możliwość kontaktu z ustami. Chociaż można je kupić, to najczęściej produkowane są samodzielnie.
Rozprzestrzeniania się HIV przez kontakt z zakażoną krwią zazwyczaj wynika z używania tych samych igieł, jak te wykorzystywane do brania narkotyków. HIV może być również rozpowszechniane przez używanie tych samych igieł do sterydów anabolicznych w celu zwiększenia mięśni, tatuażu i piercingu. Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się HIV, a także innych chorób, w tym zapalenie wątroby, igły nigdy nie powinny być udostępniane. Na początku epidemii HIV, wiele osób z zakażeniem HIV poddawało się transfuzji krwi lub produktów krwiopochodnych, takich jak te używane przez chorych na hemofilię.

Obecnie jednak, ponieważ krew jest badana zarówno dla przeciwciał przeciw HIV i wirusa faktycznego przed transfuzji, ryzyko zarażenia się HIV w wyniku transfuzji krwi w Stanach Zjednoczonych jest bardzo mała i jest uważany za nieistotny. Tak więc widać że przeciwko HIV nie jesteśmy bezradni, należy jedynie podchodzić racjonalnie do spraw przygodnego seksu i zrezygnować z narkotyków, zwłaszcza ze wspólnej igły.