Zdrowie

W większości przypadków występowania białaczki, nie ma w organiźmie zbyt wiele nieprawidłowych białych krwinek. Te komórki chorób białaczkowych wypierając normalne komórki krwi w szpiku kostnym i gromadzą się w węzłach chłonnych, wątrobi i śledzionie. To sprawia, że trudno się organizmowi sposobić do walki z różnymi infekcjami.

Obecność białych krwinek ma pomóc zwalczaniu i ograniczyć infekcje organizmu. Czerwone krwinki odpowiadają za dostarczenia tlenu do wszystkich części ciała. Ubytek płytek uniemożliwiają zatamowania krwawienia. Gdy komórki białaczkowe wypierają resztę normalnych komórek, krwi, organizm nie może normalnie pracować. Możesz łatwo dostawać krwotoku lub bardzo łatwo na ciele tworzą się sińce .
Chemioterapia lub promieniowania, które stosuje się w leczeniu innych nowotworów, takich jak rak piersi lub chłoniaka Hodgkina, może czasami powodować białaczkę po upływie miesięcy lub nawet lat. Jednak to występuje rzadko.
Wskaźniki przeżywania  są różne dla różnych rodzajów białaczki. 5-letnie przeżycie jest to spory odsetek osób, którzy jeszcze żyją, pięć lub więcej lat po wykryciu. Ale należy pamiętać, że każdy jest inny. Liczby te nie koniecznie są w stanie pokazać, co się wydarzy w twoim przypadku. Naukowcy nadal pracują żeby polepszyć wskaźnik przezywania dłużej niż5 lat.
* W przypadku ostrej białaczki szpikowej (AML), już od 5% do 10% dla starszych ludzi, którzy mają gorsze rodzaje AML lub tak wysokie, jak 75% młodych ludzi. Swoje przeżycia zależy od wieku, zdrowia ogólnego, oraz rodzaj AML.
* W przypadku przewlekłej białaczki limfatycznej (CLL), około 75%, w zależności od wieku, stanu zdrowia ogólnego
* Na przewlekłą białaczką szpikową (CML) u osób, które otrzymają przeszczep szpiku kostnego, ponad 70%. (Dotyczy to osób w wieku 50 lat lub młodszych, którzy są leczeni w pierwszym roku po rozpoznaniu. Przeszczepy nie są tak udane dla osób starszych lub dla ludzi, którzy mieli CML od ponad roku).
* W przypadku nowo rozpoznaną CML w osób przyjmujących imatinib (Gleevec), ponad 85% .

Ilość wirusa w krwi jest trudna do przewidzenia i ciężko przewidzieć czy CD4 spadnie w najbliższych miesiącach. Innymi słowy, osoby posiadające wysokie wskaźniki wirusa są bardziej narażone na spadek limfocytów CD4 i progresji choroby niż te o niższych ilościach zakażonych komórek wirusa. Ponadto badanie rozwoju wirusa jest istotnym narzędziem monitorowania skuteczności nowych metod leczenia i określania ich skuteczności w leczeniu HIV. W ten sposób zmniejszy się obecność wirusa w ciągu kilku tygodni od rozpoczęcia skutecznego schematu leczenia przeciwwirusowego.

Jeśli kombinacja leków jest bardzo silna, liczbę zakażonych krwinek wirusa HIV we krwi zmniejszy się aż 100-krotnie, na przykład od 100,000 do 1000 kopii / ml krwi w ciągu pierwszych dwóch tygodni i stopniowo zmniejszać się będzie jeszcze bardziej w czasie 24/12 tygodni. Ostatecznym celem jest uzyskanie miana wirusa poniżej granic wykrywalności za pomocą standardowych testów, zwykle mniej niż 50 lub 75 kopii na ml krwi. Kiedy bakterie wirusa zostały ograniczone do tych dopuszczalnych niskich poziomów, uważa się, że tak długo, jak pacjent niezmiennie przyjmuje lekarstwa przeciwwirusowe stan przytłumienia wirusa będzie utrzymywać przez wiele lat.
Oporność wirusa na lek jak również badania stały się kluczowym narzędziem w leczeniu osób zakażonych wirusem HIV. Szczegóły tych badań zostaną omówione później. Oczywiście, badania odporności jest obecnie wykonywane rutynowo i stosowane jest u osób doświadczających ubogich odpowiedzi na leczenie lub niepowodzenia leczenia HIV. W ogóle, mniejsza skuteczność  na początkowe leczenie ,oraz nie stwierdzenie że nie ma spadku stukrotnego wirusa, oznacza jego stężenie większych ilościach niż 500 jednostek / ml w 12 tygodniu, lub większy poziom niż 50 lub 75 kopii / ml w 24 tygodniu. Niepowodzenie leczenia będzie na ogół określane jako wzrost wiremii po początkowym spadku u osoby, która przyjmuje regularnie swoje leki. Najnowsze wytyczne są takie ze należy badać osoby na możliwość przyjmowania leków.