Zdrowie

Po pierwsze, nie ma dowodów, że osoby zakażone HIV mogą być wyleczone przez obecnie dostępne terapie. W rzeczywistości osoby, które są leczone dostępnymi lekami przez wiele lat i wielokrotnie stwierdzono, że nie ma wirusa w ich krwi to doświadczenie mówi że jest możliwość szybkiego odbicia się i zwiększenia liczby cząstek wirusowych, gdy terapia zostanie przerwana. W związku z tym decyzję o rozpoczęciu leczenia musi być zrównoważenie ryzyka w porównaniu do korzyści z leczenia.

Ryzyko związane z leczeniem tych krótko-i długoterminowych skutków ubocznych leków, opisanych w dalszej części, jak również możliwość, że wirus będzie odporny na leczenie, które mogą ograniczyć możliwości leczenia w przyszłości.
Ważnym powodem, że HIV się rozwija jest to, że u pacjenta nie udaje się prawidłowo po wyznaczonym leczeniu utrzymać stężenia, na przykład, nie stosując leków w odpowiednim czasie. Jeśli wirus pozostaje zauważalny w danym schemacie, odporność na końcu będzie się rozwijać. Rzeczywiście, z niektórych leków, odporność może rozwinąć się w ciągu kilku tygodni, na przykład z lamiwudyną (Epivir, 3TC), emtrycytabina (Emtriva, FTC) oraz leków w klasie analogicznej nonnucleoside odwrotnej transkryptazy (NNRTI), takich jak newirapinę (Viramune, NVP), delawirdynę (Rescriptor, DLV) i efawirenzu (Sustiva, EFV).

Tak więc, jeśli te leki są stosowane jako część kombinacji leków, które nie eliminuje wirusa do niewykrywalnego poziomu, obniżenie odporności na szybki rozwój i leczenie traci skuteczność. W przeciwieństwie do HIV staje się odporne na niektóre inne leki, takie jak zydowudyny (Retrovir, AZT), stawudyna (Zerit, D4T) oraz inhibitory proteazy (PI) w ciągu miesięcy. W rzeczywistości, dla niektórych PI, których skutki są większe, dając im w połączeniu z PI, rytonawir (Norvir, RTV) do opóźnienia ich przyswojenia przez organ, opór wydaje się być znacznie opóźniony. Leki te są bardziej szczegółowo omówione w dalszych częściach, ale ważne jest, aby pamiętać, że gdy rozwija się odporność na jeden lek, często prowadzi do oporności na inne leki związane z tzw oporności krzyżowej.

Czas od zakażenia HIV do rozwoju AIDS bywa różny u różnych osób i przebiega inaczej. Czasami u niektórych osób rozwój powikłań HIV, które przekształcają się w  AIDS odbywa się w ciągu roku, podczas gdy inne osoby pozostają zupełnie bez objawów, czasami aż 20 lat od czasu infekcji wirusem HIV. Jednak czas do rozwoju choroby od początkowego zakażenia do AIDS wynosi zwykle około ośmiu do 10 lat. Powodem, dla którego ludzie doświadczają tak różnych okresów rozwoju jest przedmiotem intensywnych badań klinicznych.

Jakie badania laboratoryjne używane do monitorowania osób zakażonych wirusem HIV?

Dwa rodzaje badania krwi są rutynowo stosowane do monitorowania osób zakażonych wirusem HIV. Jeden z tych testów, który zlicza liczbę komórek CD4, ocenia stan układu odpornościowego. Drgugi test, który określa tzw wirusa, bezpośrednio sprawdza obecność wirusa we krwi.

U osób nie zakażonych wirusem HIV, CD4 we krwi jest zwykle powyżej 400 komórek na mililitr sześciennych (mm3) krwi. U osób zakażonych wirusem HIV, zwykle jest większe ryzyko powikłań, a liczba komórek CD4 wynosi mniej niż 200 komórek w mm3. Na tym poziomie komórek CD4, układ odpornościowy nie funkcjonuje właściwie i jest uważany za przygaszony. Spadek liczby komórek CD4 oznacza, że jest się zakażonym wirusem HIV. W ten sposób niewielka sygnały komórek CD4, że osoba jest na ryzyko jednej z wielu zakażeń nietypowych (tzw. zakażenia oportunistyczne), które występują w przypadku osób z obniżoną odpornością. Dodatkowo, rzeczywista liczba komórek CD4 wskazuje, jakie konkretne leczenie powinno być rozpoczęte do zapobiegania tym zakażeniom. Dlatego tak ważne jest wykonywanie testów kiedy mamy przesłanki że mogliśmy zachorować lub mieć kontakt z osobą, która jest nosicielem wirusa HIV. Nawet jeżeli cofniemy się w czasie to ja widać pełny rozwój choroby czasem następuje nawet po 10 latach, a w skrajnych przypadkach po 20. Czyli możliwość rozwoju choroby jest bardzo długa i koniecznie należy uważać zwłaszcza na przypadkowe kontakty seksualne, bo możemy być nieświadomymi nosicielami przez wiele lat.