Zdrowie

Insulina jest hormonem produkowanym przez trzustkę i jest niezbędna do kontroli ilości cukru we krwi. Cukrzyca może być spowodowana zbyt małym poziomem insuliny, odpornością na insulinę, lub oboma wyżej wymienionymi powodami..
Aby zrozumieć, cukrzycę, ważne jest, żeby najpierw zrozumieć normalny i prawidłowy proces, w którym żywność jest podzielona i przez organizm na  złoża energii. Kilka rzeczy dzieją się, gdy jedzenie jest trawione:
* Cukier o nazwie glukoza przenika do krwiobiegu. Glukoza jest źródłem energii dla organizmu.
* Trzustka jest odpowiedzialna za produkcję insuliny. Rolą insuliny jest przejście glukozy z krwi do mięśni, tłuszczu i komórek wątroby, gdzie może być stosowany jako paliwo energetyczne.
Osoby chore na cukrzycę mają wysokie stężenie cukru we krwi. To dlatego, że:
* Ich trzustka nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny
* Ich mięśnie, tłuszcze, komórki oraz wątroba nie reagują na insulinę zwykle
* Oba powyższe równocześnie
Istnieją trzy główne rodzaje cukrzycy:
* Cukrzyca typu 1 jest zwykle rozpoznawana w dzieciństwie. Wielu pacjentów zdiagnozowanych jest, kiedy są  już starsi niż 20 lat. W tej chorobie, organizm produkuje niewiele insuliny lub wcale. Codzienne zastrzyki insuliny są potrzebne do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Dokładna przyczyna nie jest znana. Genetyka, wirusy i problemy autoimmunologiczne mogą odgrywać pewną rolę.
* Cukrzyca typu 2 jest znacznie bardziej powszechna niż pierwszy typ To sprawia, że najwięcej przypadków cukrzycy jest właśnie w grupie cukrzycy drugiej. Zwykle występuje w wieku dorosłym, ale młodzi ludzie są również coraz częściej chorzy. Trzustka nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny do utrzymania normalnego stężenia glukozy we krwi, często dlatego, że organizm nie reaguje na insulinę. Wiele osób z cukrzycą typu 2 nie wie że jest chora, chociaż jest to poważna choroba. Cukrzyca typu 2 jest coraz powszechniejsza ze względu na rosnącą otyłość i brak aktywności fizycznej.

Jeden z najbardziej kontrowersyjnych obszarów w leczeniu choroby HIV jest zdecydowanie się na najlepszy czas na rozpoczęcie leczenia przeciwwirusowego.

Oczywiście, w trakcie terapii objawowej łagodnej i na  etapie opóźnienia progresji choroby AIDS oraz leczenia osób z AIDS opóźni i oddala wiezję śmierci. W związku z tym większość ekspertów już dawno uzgodniła, że pacjenci, którzy mają powikłania spowodowane zakażeniem wirusem HIV, takie jak pleśniawki (drożdże zakażenia w jamie ustnej), przewlekłe niewyjaśnione biegunki, gorączka, utrata masy ciała, zakażenia oportunistyczne, lub otępienia (np. zapominanie) powinny rozpocząć leczenie w kierunku przeciwwirusowym, nawet jeśli objawy są łagodne. U pacjentów, którzy nie mają objawów, jednak istnieje więcej wątpliwości także proponuje się takie rozwiązanie. Większość zaleceń dla tej grupy są oparte na badaniach klinicznych jak i wymuszone czynnikami, takimi jak liczba komórek CD4. Można sobie wyobrazić, że leczenie staje się łatwiejsza do podjęcia, lepiej tolerowane, i coraz bardziej skuteczne, im szybciej rozpoczęta zostanie terapia tym leczenie będzie skuteczniejsze.
Czas rozpoczęcia leczenia przeciwwirusowego
Wytyczne do rozpoczęcia terapii przeciwwirusowej zostały zaproponowane ekspertów z różnych grup, w tym DHHS i IAS-USA. Zalecają traktowanie wszystkich pacjentów, u których objawy występują ale i tych, którzy maja poziom CD4 poniżej 350 komórek w mm3. Analiza ostatnich danych na poparcie nawet wcześniejszego rozpoczęcia terapii obejmuje analizy grupy chorych po pewnym czasie. Mimo, że dane są niepełne, najnowsze badania wykazały, że ci, którzy rozpoczęli leczenie limfocytów CD4 powyżej 500 komórek w mm3 rzeczywiście byli mniej narażoni na śmierć niż osoby, którze nie rozpoczęły leczenia i u nich ilość komórek CD4 spadła do poniżej 500 komórek / mm 3. Ponadto, istnieje coraz więcej dowodów, że zachodzącej replikacjia wirusa, nawet w przypadku wystąpienia wysokich wskaźników komórek CD4 może być związana z uszkodzeniem mózgu, nerek, serca, a nawet wątroby.

Początki zakażania często nie mają typowych objawów, w tym okresie czasu, wkrótce po zakażeniu, ponad 50% osób zakażonych czeka i jest w grupie „grypopodobnych” lub „mono-zakaźnych, takich jak” choroby na okres do kilku tygodni. Choroba ta jest mylona na etapie pierwotnego zakażenia HIV. Najczęstsze objawy pierwotnego zakażenia HIV są
gorączka,  bóle mięśni i stawów,  ból gardła, i  powiększenie węzłów chłonnych (węzłów chłonnych) w szyji.
Nie wiadomo jednak, dlaczego tylko niektóre osoby zakażone wirusem HIV, mają problemy z takimi objawami. To również nie jest znany nawet z objawów jest związane w żaden sposób na przyszłe przebiegu choroby HIV. Niezależnie w pierwszych dniach zarażenia, wśród osób zakażonych będzie przebiegał bezobjawowo, po tej fazie infekcji pierwotnej zmiany są już widoczne. W ciągu pierwszych tygodni od zakażenia, kiedy chory może mieć objawy pierwotnego zakażenia HIV, badania przeciwciał, jeśli wykonano, mogą nadal być negatywne. Jeżeli istnieje podejrzenie zakażenia na początku w oparciu o typy objawów i potencjalne narażenie ostatnich zachowań seksualnych, należy zwrócić uwagę, aby po przeprowadzonym  badaniu w szczególności zwrócić uwagę, że szuka się wirusów krążących we krwi, takich jak wirusowe test obciążenia. Gdy pacjent wchodzi do fazy bezobjawowej, zakażony będzie wiedział, Dlatego wszystkich, którzy mogliby ewentualnie być narażeni na HIV powinni dążyć do  zbadania się, nawet jeśli nie występują objawy choroby.
Na wszystkich etapach infekcji, miliardy cząsteczek HIV (kopie) są produkowane każdego dnia i krążą we krwi. Ta produkcja wirusa wiąże się ze spadkiem liczby limfocytów CD4 we krwi w kolejnych latach. Mimo że dokładny mechanizm, dzięki któremu wyniki zakażenia HIV w spadku komórek CD4 nie jest znany, ale prawdopodobnie wynika z bezpośredni wpływ wirusa na komórkę, jak również ciała, aby usunąć te zainfekowane komórki z systemu. Oprócz wirusów we krwi, jest także wirusa w organizmie, zwłaszcza w węzłach chłonnych, mózgu, narządach płciowych i wydzielinie.

Czas od zakażenia HIV do rozwoju AIDS bywa różny u różnych osób i przebiega inaczej. Czasami u niektórych osób rozwój powikłań HIV, które przekształcają się w  AIDS odbywa się w ciągu roku, podczas gdy inne osoby pozostają zupełnie bez objawów, czasami aż 20 lat od czasu infekcji wirusem HIV. Jednak czas do rozwoju choroby od początkowego zakażenia do AIDS wynosi zwykle około ośmiu do 10 lat. Powodem, dla którego ludzie doświadczają tak różnych okresów rozwoju jest przedmiotem intensywnych badań klinicznych.

Jakie badania laboratoryjne używane do monitorowania osób zakażonych wirusem HIV?

Dwa rodzaje badania krwi są rutynowo stosowane do monitorowania osób zakażonych wirusem HIV. Jeden z tych testów, który zlicza liczbę komórek CD4, ocenia stan układu odpornościowego. Drgugi test, który określa tzw wirusa, bezpośrednio sprawdza obecność wirusa we krwi.

U osób nie zakażonych wirusem HIV, CD4 we krwi jest zwykle powyżej 400 komórek na mililitr sześciennych (mm3) krwi. U osób zakażonych wirusem HIV, zwykle jest większe ryzyko powikłań, a liczba komórek CD4 wynosi mniej niż 200 komórek w mm3. Na tym poziomie komórek CD4, układ odpornościowy nie funkcjonuje właściwie i jest uważany za przygaszony. Spadek liczby komórek CD4 oznacza, że jest się zakażonym wirusem HIV. W ten sposób niewielka sygnały komórek CD4, że osoba jest na ryzyko jednej z wielu zakażeń nietypowych (tzw. zakażenia oportunistyczne), które występują w przypadku osób z obniżoną odpornością. Dodatkowo, rzeczywista liczba komórek CD4 wskazuje, jakie konkretne leczenie powinno być rozpoczęte do zapobiegania tym zakażeniom. Dlatego tak ważne jest wykonywanie testów kiedy mamy przesłanki że mogliśmy zachorować lub mieć kontakt z osobą, która jest nosicielem wirusa HIV. Nawet jeżeli cofniemy się w czasie to ja widać pełny rozwój choroby czasem następuje nawet po 10 latach, a w skrajnych przypadkach po 20. Czyli możliwość rozwoju choroby jest bardzo długa i koniecznie należy uważać zwłaszcza na przypadkowe kontakty seksualne, bo możemy być nieświadomymi nosicielami przez wiele lat.

Co dzieje się po zetknięciu się z krwią lub wydzieliną z narządów płciowych osoby zakażone wirusem HIV? Jakie są objawy infekcji HIV?
Ryzyko przeniesienia wirusa HIV, występującego po potencjalnym narażeniu na płyny jest słabo zdefiniowane. Największe ryzyko jest podczas aktywności seksualnej, zwłaszcza stosunek analny bez prezerwatywy. W tym przypadku ryzyko zakażenia może być wysokie, jak 3% -5% dla każdej grupy. Ryzyka jest prawdopodobnie mniejsze przy stosunku do pochwy ale bez prezerwatywy, a tym bardziej podczas seksu oralnego bez kondoma. Pomimo że nie ma jasnej informacji co jest niebezpieczne ludzie powinni uważać zawsze.
W ciągu dwóch do sześciu tygodni od kontaktu, większość osób zakażonych będzie miał pozytywny test na obecność przeciwciał HIV, przy czym prawie wszystkie pozytywne są po sześciu miesiącach. Badania stosowane najczęściej do diagnostyki zakażeń wirusem HIV, o których mowa w ELISA. Jeśli stwierdzi się podczas badania ELISA przeciwciała HIV, obecność przeciwciał jest potwierdzona przez test o nazwie Western blot. Istnieje co najmniej kilka szybkich testów przeciwciał, które mogą być wykonywane na krwi lub śliny i przedstawienie wstępnych wyników jst możliwe w ciągu 20 minut. Badania te są dość dokładne, ale również muszą być potwierdzone Western blot. W tej chwili uznaje się, że około 20% osób zakażonych wirusem HIV w Stanach Zjednoczonych nie są świadomi tego, że są zarażone, głównie w wyniku tego że, nie były testowane. We wrześniu 2007 r., Centers for Disease Control and Prevention zalecił badania przeciwciał HIV wykonywane w ramach rutynowej opieki dla osób prywatnych, każdy się może udać do lekarza bez podania przyczyny. Rząd ma nadzieję, że ta strategia wpłynie na  zmniejszenie liczby zakażonych osób, które nie wiedzą o ich statussie choroby, reforma ta ma na celu zarówno nakłonienie ich do opieki medycznej jak i wcześniej do profilaktyki, oraz mają się dowiedzieć jak mogą zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby na innych.